Groep X

Groep X

De 4 fases van groepsvervolging kunnen we uitleggen aan de hand van de volgende steekwoorden: Isoleren – concentreren – deporteren – elimineren 

De eerste twee fases gaan vrijwel ongemerkt en worden vaak ook gesteund door een groot deel van de bevolking. De bevolking wordt middels propaganda wijsgemaakt dat een bepaalde groep binnen de bevolking ergens schuld aan heeft, of een gevaar vormt voor de rest. Dit proces kost wat tijd omdat het verdraaien van de werkelijkheid pas effect heeft als het stelselmatig over langere tijd gebeurt en er genoeg angst en haat gecreëerd kan worden om het effect te versterken. 

Isoleren.

Het isoleren betekent dat het contact tussen de betreffende groep (we noemen het even groep X) en de rest van bevolking wordt belemmerd. Groep X wordt verboden om zich te begeven in de publieke ruimtes waar men voor de ontspanning naartoe gaat, zoals bioscopen, eet- en drinkgelegenheden, sportclubs en verenigingen enzovoorts. Ook zal groep X op de een of andere manier een teken krijgen dat ze bij groep X horen, of mensen moeten juist kunnen aantonen dat ze daar niet bij horen. Dat is afhankelijk van de methode die ze daarvoor gebruiken. 

Concenteren 

Met het concentreren van de groep is het de bedoeling dat het makkelijker wordt om de groep te controleren. Ze zullen dus uitgesloten worden van bepaalde gebieden om daar te mogen wonen en zullen specifieke plekken aangewezen krijgen waar ze wél mogen wonen. Uiteindelijk zullen mensen uit die groep zich alleen nog bij hoge uitzondering tussen de rest van de bevolking mogen begeven. 

Deporteren

Ondanks dat groep X bestaat uit een minderheid zijn het uiteindelijk nog heel veel mensen. Om het aantal geconcentreerde gebieden te beperken zullen ze dat aantal terug brengen naar slechts enkele gebieden, en uiteindelijk zelfs naar één groot geconcentreerd gebied. Zo zal iedereen die behoort tot groep X uiteindelijk daarnaartoe gedeporteerd worden. 

Elimineren 

Als groep X eenmaal geïsoleerd, geconcentreerd en gedeporteerd is dan blijft het probleem bestaan dat het nog steeds om een enorme groep mensen gaat die men om specifieke redenen niet in een samenleving wil hebben. Om deze groep buiten de samenleving in stand te blijven houden heeft geen enkele zin. De laatste fase is dan ook het elimineren van het ‘probleem’ wat er in eerste instantie voor zorgde dat deze groep uit de samenleving verwijderd moest worden. De enige manier om van dat ‘probleem’ af te komen is dan ook om het te vernietigen. 

Blind geloof in autoriteit is wat altijd ten grondslag ligt aan vreselijke gebeurtenissen door de geschiedenis heen. Mensen geloven in de autoriteit van de Staat (Staatisme) en geloven werkelijk dat deze abstracte entiteit (die bestaat uit ‘normale’ mensen) het volste recht heeft om te beslissen over andermans leven, als het verhaal maar goed genoeg is. Niemand accepteert terreur zomaar, daar moet altijd een hele goede reden voor zijn die mensen het gevoel geeft ‘beschermd te worden’ door de terrorist. Dan ziet de gelovige niet meer dat de terrorist de terrorist is, dan is de terrorist namelijk hun beschermer.

Op het moment dat mensen extreme besluiten of maatregelen en de consequenties daarvan gewoon accepteren van een overheid, dan is dat puur egoïsme, eigenbelang vanuit overlevingsdrift. De macht zal altijd een schuldige aanwijzen om daarmee te verhullen dat zijzelf de schuldigen zijn. “Zij zijn immers de beschermer, die niet anders kan dan te beschermen ten koste van alles”.  Dat is het klassieke excuus. De schuld van hun acties zal altijd in de schoenen geschoven worden van een groep X. Er zal ook alles aan gedaan worden om steeds weer te herhalen dat groep X de schuld is van de onderdrukking van de rest. Om dit psychologisch te versterken wordt er dan ook meestal gebruik gemaakt van een methode die een algemeen internationaal rechtsbeginsel schendt: groepsbestraffing. Het verbod hierop is vastgelegd in het Verdrag van Genève. 

Door groepsbestraffing toe te passen kun je op eenvoudige wijze mensen verdelen, en in die verdeeldheid een groep X creëren. Als mensen kwaad aangedaan wordt zoeken ze van nature altijd een schuldige, en dat zijn zij nooit zelf. In staat van angst en boosheid is rationeel denken vrijwel niet meer mogelijk en daardoor zal dus een door een autoriteit aangewezen schuldige direct ook als schuldige gezien worden, ongeacht of die schuld gebaseerd is op waarheid. Omdat de autoriteit de beschermer is en het reptielenbrein het overgenomen heeft bij de mensen, zullen mensen dus niet gaan inzien dat de ware schuldige degene is die de beslissingen neemt. 

De dader is de dader. De dader kan nog zo vaak zeggen dat het de daad deed om een ander te beschermen, maar dan moet die die ‘bescherming’ kunnen keihard kunnen maken en mag het niet ten koste gaan van anderen. Als er een groep is die die bescherming niet wil omdat het te grote consequenties heeft voor het geheel en vele individuen, en het middel dus erger is dan de kwaal, dan is die groep niet de schuld van het feit dat de dader koste wat kost ongeacht de consequenties z’n wil doorzet en iedereen blijft straffen. De dader is de dader. Degene die seriemoordenaar inhuurt (ook al is het voor “bescherming”) is medeplichtig, maar doet niet de uiteindelijke daad. De dader van de daad is de enige echte schuldige. 

Wie dit niet begrijpt moet zich ernstig gaan afvragen of zij er dan straks misschien de oorzaak van zijn dat er opnieuw een onschuldige groep X een duister pad ingedreven zal worden. Waar daar ben jij dan medeplichtig aan. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *