Het grootste gevecht

Het grootste gevecht

Ben je bang om van mening te veranderen? 

Over het algemeen veranderen mensen tíjdens discussies niet van mening, meestal pas in de tijd daarna. Tijdens discussies, vooral als mensen meekijken, zit er meestal teveel ego in de weg. “De angst om af te gaan” of de angst om “hypocriet gevonden te worden” omdat je van mening bent veranderd. 

Ook al voel je steeds meer dat je ongelijk hebt, toch zoek je manieren om je gelijk te blijven halen. Dit is heel menselijk maar tegelijkertijd ook eigenlijk heel beperkend. Ik had dit zelf toen ik een aantal jaar geleden nog ergens vaag in politiek geloofde. Ik voerde dan discussies met mensen waarom het verstandig was om een bepaalde keuze te maken, en mensen die op dat moment zeiden wat ik nu zelf ook inzie die wou ik gewoon geen gelijk geven ook al voelde ik dat ik toch geen gelijk had. 

De contradicties waar je tegenaan loopt als je als die-hard Staatist en zelfs als Libertariër je punt probeert te maken is telkens weer dezelfde. Je promoot geweld, en je stemt in met het principe dat andere mensen over jou heersen en jou dus zeggen wat je wel en niet mag, en je denkt van die domme dingen zoals “deze politicus gaat het beter doen” of “deze partij zorgt ervoor dat ik het beter krijg” waarna je allerlei bewijzen gaat zoeken bij de overtuigingen die in je hoofd zitten om aan die idiote ingebeelde utopie vast te kunnen blijven houden. 

Nooit zal er gebeuren wat er belooft werd, hooguit een fractie daarvan. En toch denk je het keer op keer weer. Ik dank de mensen die de discussie voortdurend met mij aangingen dan ook nog steeds hartelijk om mij uit dat laatste restje indoctrinatie te halen. Ergens weet iedereen het namelijk. Ergens weet jij donders goed dat dat wat jij denkt over politiek en oplossingen niet waar is. 

Ik wist ergens altijd al dat het een grote poppenkast was, alleen de hoop die je dan weer ingeprent krijgt is te sterk. Hoop doet leven zeggen ze, en dat klopt ook… je blijft maar hopen dat heel misschien deze keer er wat gaat veranderen. Ondertussen zie je om je heen dat de waarheid exact het tegenovergestelde is. Als de hoop verdwijnt verdwijnt vanzelf het laatste restje geloof ook. 

Dán pas kom je tot besef… dán pas ga je zien dat al die dingen die je je hele leven lang al raar vond maar niet echt uit durfde te spreken op z’n plek vallen. Ze zijn ook raar, waarom vind niemand anders die raar? Ik zal wel gek zijn dan ofzo? Dat zijn de dingen die je denkt als je rustig met de massa probeert mee te doen. Hoe kan het dat een klein groepje mensen mogen bepalen hoe jij moet leven en hoe kan het dat mensen in uniform zomaar onschuldige mensen in nog diepere ellende kunnen brengen door de meest domme wetten te handhaven… en met stalen gezicht huisuitzettingen begeleiden… en meer van dat soort nazistreken. 

Op een gegeven moment krijg je ineens door dat je mening en je overtuigingen niet stroken met de werkelijkheid. Jarenlang voel je dat er van alles niet klopt maar het brein zegt nog steeds ergens dat het vast wel goedkomt als we gewoon doen wat iedereen doet… niet dus…nee… ik durf vol overtuiging te zeggen dat ik gigantisch fout zat… gigantisch fout. 

Gelukkig ligt dat allang achter mij. De afgelopen jaren waren een openbaring op alle fronten. Als ik was gebleven wie ik toen was, in plaats van het gevecht aan te gaan, was ik niet wie ik nu ben, een veel beter mens met een ‘straight to the point’ kijk op hoe dingen écht zijn, in plaats van hoe ze gepresenteerd worden. 

Het betekent absoluut niet dat je altijd gelijk hebt, want gelijk is ook maar een kwestie van perceptie. Realistisch zijn vinden veel mensen ook gewoon saai en zelfs beangstigend, omdat je stopt met overal sausjes overheen te gooien om iets beter te laten smaken, terwijl het eigenlijk gewoon niet te vreten is. 

De wereld bekijken zoals die is, is vele malen moeilijker dan de wereld bekijken zoals die ons gepresenteerd  wordt, en dat is ook het gevecht wat je voert. De meeste mensen zullen deze nooit voeren omdat de angst te groot is. Maar wanneer je het gevecht met jezelf en je vastgeroeste overtuigingen aangaat en je steeds weer een psychische veldslag wint, zal je uiteindelijk de oorlog winnen en daarna is er alleen nog maar vrijheid. 

De beste versie van jezelf worden is het hoogste wat je kan bereiken.  Als de strijd gestreden is begint de wederopbouw en vanaf dat moment wordt alles anders. Wees dus niet bang om toe te geven als je overtuigingen niet kloppen… het brengt je op plekken die je niet zou willen missen. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *