Onderbuikgevoel

Onderbuikgevoel

Als je mensen uit wil leggen dat mainstream media bedrijven niet de realiteit vertolken maar een andere werkelijkheid creëren dan wordt je tegenwoordig algauw weggezet als een “paranoïde complotdenker.” Jij bent gek en zij niet want “zij luisteren naar de wetenschap”, en “alles wat je op tv ziet en in kranten leest is gebaseerd op wetenschap”. Toch? Nou nee, in het geheel niet zelfs. 

Laten we eerst even ‘het onderbuikgevoel’ nader bekijken. De onderbuik staat in connectie met het brein. Het wordt ook wel ‘het tweede brein’ genoemd. Dat tweede brein reageert instinctief vanuit het onderbewuste, je intuïtie. Doorgaans is dit juist een hele goede raadgever omdat het opgeslagen informatie uit eerdere ervaringen supersnel omzet in een specifiek gevoel wat we allemaal kennen en waarvan je direct weet wat het in die situatie wil zeggen. Ook pikt dit brein energie op uit de omgeving die informatie bevat die je bewuste brein niet rationeel kan plaatsen. 

Per seconde kan ons bewuste brein zo’n 60 bits verwerken terwijl onderbewuste er 11,2 miljoen kan verwerken. De meeste informatie die je binnenkrijgt verwerk je dus niet bewust maar wordt wel opgeslagen. Dat het onderbuikgevoel dus belangrijk is wordt hier duidelijk. Echter, er is nog iets wat een onderbuikgevoel geeft wat we nog wel eens verwarren met dat intuïtieve gevoel en dat is angst. De emotie angst opereert in datzelfde gebied. Als je onderbuikgevoel vanuit angst signalen geeft is dat gevoel op geen enkele manier te vertrouwen. Het wordt een valse voorlichter. 

Angela de Jong is journaliste, televisierecensente en columniste voor het AD. Zij zat bij het televisieprogramma ‘Op1’ in een discussie over Corona en studenten. In onderstaande video bewijst zij ons een aantal dingen die we ons even goed moeten realiseren omdat we het hier hebben over een journaliste die schrijft voor een publiek, iemand met invloed. 

Angela de Jong “ergerde zich dood” aan de andere tafelgasten die allebei expert zijn in hun vakgebied, namelijk kinderarts Károly Illy en econoom Robin Fransman. Zij “ergerde” zich omdat de twee experts zich totaal niet konden vinden in de ongefundeerde vanuit emotie gebrachte argumenten die Angela de Jong uitstortte over de tafel. Laten we even helder hebben: Angela de Jong is een schrijfster, en heeft dus geen medische achtergrond. Zij vertelt daar een angstverhaal over “dat studenten dan wel niet zo snel ziek worden van Corona, maar áls ze ziek worden de schade dan vaak blijvend zal zijn. Hartschade, longschade en langzaam of onvolledig herstel” draagt zij aan als consequenties van de ziekte bij jonge mensen. Wanneer de kinderarts dit ontkracht en benadrukt dat dit uiterst zeldzame gevallen zijn is de Jong nog steeds niet overtuigd, en blijft ze verontwaardigd, geërgerd en zelfs boos. 

De presentatrice benoemd op het laatst nog even dat de Jong een burger is die zich vanuit het onderbuikgevoel zorgen maakt. Dat is dus niet het onderbuikgevoel wat we raadgevend instinct noemen, dat is het onderbuikgevoel wat als valse voorlichter vanuit angst optreedt. Angela de Jong is zodanig bang voor het Coronavirus (mits dit niet gespeeld is en zij daarvoor betaald wordt)  dat zij niet meer redeneert vanuit de feiten maar volledig vanuit angst. De grootste boosdoener hiervan is de mainstream media, omdat die juist allemaal journalisten in dienst hebben die stuk voor stuk schrijven vanuit dat angstgevoel. Met hun berichtgeving versterken zij elke dag weer in een stortvloed aan angstaanjagende berichten het valse angstige onderbuikgevoel van elkaar en samen die van de kijkers en lezers. 

Wat bewijst dit stukje televisie? 

In eerste instantie bewijst dit dat zelfs journalisten die geacht worden objectief te zijn dat gewoon simpelweg niet zijn. Daar hoef je ook niet verder over te discussiëren. Als je bevooroordeeld bent schrijf of spreek je vanuit dat perspectief. Het merendeel van wat er in de kranten staat bestaat uit feiten die specifiek uitgezocht zijn op het onderbouwen van het subjectieve oordeel van de schrijver. Dat betekent dus dat het geen objectieve berichtgeving is waar objectieve feiten worden gepresenteerd waardoor de lezer zélf de conclusie kan trekken. 

In tweede instantie bewijst deze video dat angst een dermate sterke emotie is dat voor angstige mensen de feiten niet meer uitmaken als je maar genoeg emotie kan brengen. Mensen denken op dat moment wérkelijk dat hun angst de waarheid is. Er is daar dus ook niet mee te discussiëren. 

Als conclusie laat deze video zien waarom het ontzettend belangrijk is om weg te blijven van emotie in zaken die de hele bevolking aangaan. ‘Facts don’t care about feelings’. Als we de hele ‘Coronacrisis’ in perspectief zetten dat kun je niet anders dan concluderen dat het allemaal reuze meevalt en er niets uitzonderlijk aan de hand is op het gebied van de volksgezondheid, maar dat er iets anders, iets stelselmatigs aan de hand is wat emo-terreur genoemd wordt. Dit gebeurt niet alleen in het coronaverhaal, dit gebeurt in alle belangrijke maatschappelijke discussies van dit moment. De feiten worden niet holistisch gepresenteerd, de feiten worden selectief gepresenteerd op basis van of ze het verhaal wat ‘ze’ maatschappelijk willen pushen onderbouwen. 

Ga zelf het filmpje bekijken, en hou daarbij in je achterhoofd dat veruit de meeste journalisten op deze manier denken op dit moment. De paar journalisten die dat niet doen doen aan zelfcensuur en zullen dus ook niet heel veel meer kritiek uitten. Als je verhaal de angst niet onderbouwd dan heb je gewoon simpelweg geen werk. Nu weet je ook waarom dit wereldwijd uitgerold kan worden. Wie de media in handen heeft, heeft de mening van de massa in z’n zakken. Als jij dus heel erg bang bent op dit moment, dan moet je je eens afvragen of je niet teveel televisie kijkt. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *