Plaatsvervangende tele-belediging

Plaatsvervangende tele-belediging

Een 63-jarige man uit Utrecht moet een taakstraf van 40 uur uitvoeren voor het beledigen van koningin Maximà. Dat Maximá op het moment van ‘belediging’ in Japan zat en er niets van meekreeg blijkt niet uit te maken, een politieagent kreeg last van plaatsvervangende tele-belediging en hield de man aan. 

Over ‘je beledigd voelen’ heb ik al vaker geschreven. Mijn standpunt daarin is duidelijk: je kiest daarvoor. Een belediging is pas een belediging als iemand het zich aantrekt als belediging, dat maakt het subjectief. Hoe meer een samenleving getraind wordt om vooral een zo dun mogelijk huid te hebben, hoe sneller mensen beledigd zullen zijn. Natuurlijk heb je “het recht” je beledigd te mogen voelen, gevoel hoort bij de menselijke ervaring, alleen de vraag is vooral: wat schiet je ermee op? 

Je kan bij dit soort zaken altijd perfect aan de reacties van mensen peilen wie zich snel beledigd voelt en wie niet. Mensen projecteren in dit geval altijd hun eigen gevoel hierover in hun reactie. Als je dan de reacties even doorneemt onder zo’n nieuwsbericht zou je bijna last krijgen van plaatsvervangende schaamte door de verknipte ubersofte deugmeningen. Mensen lijken steeds verder van de realiteit af te staan en zijn werkelijk volledig de weg kwijt in het nemen van verantwoordelijkheid over je eigen gevoel. De meeste mensen hebben de kleuter in zich op dat punt volledig teruggevonden en juichen het straffen van het gebruik van een aantal zinloze woorden tegen iemand dus gewoon keihard toe. Dat zijn dan ook vooral de mensen die zelf niets kunnen hebben. 

Sorry, als ik je nu beledigd hebt. Wat ga je er nu aan doen? 

Oke, het woord ‘kankerhoer’ is niet bepaald netjes te noemen, daar kunnen we het gelijk allemaal over eens zijn, je kan iemand er prima even op wijzen dat het zo zou kunnen zijn dat sommige mensen bijzonder nare gevoelens krijgen bij het woord ‘kanker’. Iedereen heeft er ergens in z’n omgeving wel mee te maken, en de ernst van de ziekte is alom bekend. Dus het zou kunnen dat er mensen zijn die zich daadwerkelijk naar voelen wanneer dat woord gebruikt wordt als krachtterm. Echter, het is wanneer het als scheldwoord gebruikt wordt ook niets anders dan een krachtterm. Het is geen magische spreuk, het is niet zo dat je iemand ziek maakt als je dat woord gebruikt, het is een manier om boze gevoelens te uiten die je samenvat in één woord om een ander woord kracht bij te zetten. Maakt dat het goed, niet perse…maakt dat het anders, ja absoluut. 

Wat zegt dat over gevoel… nou, het gevoel wat je bij iemand oproept is dus persoonlijk en ligt helemaal aan de persoon. Ik heb veel in het Westen gewerkt en met name Zuid-Holland, daar vliegen de ‘kankertjes’ je de hele dag om de oren. En ja, ook ik heb in mijn leven ontiegelijk vaak te maken gehad met naasten die de ziekte hebben, hebben gehad, of er daardoor niet meer zijn. Ik ben ook zeer fatsoenlijk opgevoed en scheldt best wel eens maar toch vrijwel nooit met het woord ‘kanker’ of ik moet echt woest zijn. Mensen worden nou eenmaal wel eens woest, en meestal is er dan ook wel een reden voor. 

Toch heb ik me er weinig aan gestoord, die vele ‘kankertjes’ en misschien heeft dat er ook wel mee te maken dat ik sowieso in de loop van mijn leven heb geleerd je niet zo druk te maken om wat een ander van jou vindt of welke taal die spreekt om zich te uiten. Als een chronisch buitenbeentje (waar ik zelf voor kies) leer je vanzelf wel dat de mening van een ander er pas toe gaat doen als je waarde hecht aan die mening. Het woord ‘kankerlijer’ en dergelijke -wat ik vaak genoeg naar mijn hoofd gehad heb-  of meningen over mijn verschijning, bouw je niet alleen een schild voor maar je leert er geen waarde aan te hechten… en poef, weg is dat nare gevoel. 

Het is vooral ‘milieu-afhankelijk’ of dat woord je nog raakt of niet, maar zodra je in een omgeving terecht komt waar het woord in elke zin gebruikt wordt verliest het al snel z’n waarde, zelfs als krachtterm. Ik ben absoluut geen voorstander van wetgeving omtrent ‘woordgebruik’ of ‘belediging’. Ik ben er voorstander van dat mensen zich op elke manier moeten kunnen uiten zoals zij dat wensen, ik hang er alleen een hele grote MAAR aan: maar, ik ben nog meer voorstander van het dialoog, het erop aanspreken van mensen dat je het niet prettig vindt en waarom niet.  Dat is ook eigenlijk hoe je met elkaar om zou moeten gaan: recht voor de raap confronteren in plaats van achteraf bij een derde partij erover na te bakkeleien terwijl de context al niet meer voelbaar is en het alleen nog over de gebruikte woorden gaat. 

Nou gaat alles wat ik  net schreef vooral over “normale mensen”.  Maar mevrouw Maximá is natuurlijk geen normaal mens, want Maximá is een sprookjesfiguur, een koningin. Maximá werd net als Willem A. en de rest van de populatie geboren in de blote kont, schreeuwend van ellende omdat het o zo vertrouwde lekkere warme donkere nest ineens overging in de kille koude grote boze buitenwereld. Toch schijnen deze mensen “speciaal” te zijn. Zo speciaal dat een ander fictief figuur in een uniform met “speciale krachten” zonder de aanwezigheid van ‘het slachtoffer’ kan bepalen dat ‘de dader’ daadwerkelijk een slachtoffer maakte met het uitspreken van een aantal verwerpelijke woorden.

 Anders gezegd: het gaat hier niet over ‘belediging’ maar over een principekwestie en machtsvertoon. Dat het nog strafbaarder is om de koning of koningin of een ambtenaar in functie  te beledigen is per definitie Bullshit met hoofdletter B. Het hoort bij de ‘autoriteitsreligie’. Het geloof in autoriteit. Iemand met vermeende autoriteit (een ander mens wat boven jou zou staan) kan dus administratief beledigd zijn omdat dat ergens opgeschreven staat, en dat heeft dus niet meer met daadwerkelijke belediging (een gevoelskwestie) te maken maar puur met macht. Met het “speciaal zijn” en het bijbehorende “jij zal mij verdomme speciaal vinden ook!” dogma. 

Of het nou mierenneuken of machtsvertoon van de agent in kwestie is, het blijft een idioot idee dat we van een sommige mensen “speciale mensen” maken, we ook echt geloven dat dat kan, en dat die “speciale mensen” én administratief beledigd kunnen worden en zelfs zonder dat ze het zelf weten, op afstand… hoe gek wil je het hebben. Het idee erachter is dan ook gewoon echt pure machtsvertoon, iets anders kan het ook niet zijn omdat niets hiervan op logica of gelijke behandeling lijkt. 

Ik wil niet natuurlijk niemand beledigen wanneer ik zeg: onze samenleving bestaat steeds meer uit dunne huidjes en tere zieltjes, maar als jij ook zo’n type bent moet je toch eens afvragen of het bestraffen van mensen eigenlijk wel de oplossing is en of diegene daar dan wel echt  wat van leert en wat jij daar eigenijk mee opschiet… mensen die straf krijgen voor het onhandig uiten van gevoel zullen toch echt moeten leren hun gevoel wat handiger te uiten in plaats van gestraft te worden. Met straf creëer je namelijk voornamelijk wrok, en als iemand z’n gevoel niet via de mond kan uiten (hoe onhandig ook) loop je de volgende keer een groter risico op fysiek geweld. Al helemaal als het om een administratieve belediging gaat, omdat je eigenlijk helemaal geen slachtoffer gemaakt hebt. 

En als laatste moet je je dan ook afvragen wat jij er dan zelf mee opschiet. Je denkt waarschijnlijk dat het je helpt. Maar als je iedere keer een ander (met “macht”) nodig hebt om voor jou op te komen als iemand onaardig tegen je is, terwijl je dat prima zelf kan leren, dan zal je zelf nooit verder komen en steeds vaker die ander nodig hebben. De wereld wordt namelijk steeds onaardiger en het zijn nu juist die machthebbers die hiervoor zorgen, door mensen steeds verder de mond te snoeren. Dat gaat vanzelf borrelen omdat het dialoog ervoor zorgt dat fysieke uitingen van gevoel minder snel voorkomen… dus bereid je maar voor: als je de moeite niet wilt nemen je mentaal te wapenen kun je beter maar zorgen dat je koningin wordt. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *